Σε γενναιόδωρες διαγραφές δανείων προχωρούν οι περισσότερες τράπεζες, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τις απώλειες από παλαιά δάνεια, που δεν αποπληρώνονται. Τα προγράμματα διαγραφών, αφορούν κυρίως οφειλές που δεν εξυπηρετούνται για χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους ή ακόμα και δύο ετών και ως εκ τούτου, έχουν μικρή πιθανότητα επανείσπραξης.

Το ύψος της διαγραφής που προτείνεται στους πελάτες, προκειμένου να συναινέσουν στην αποπληρωμή μέρους της οφειλής και να απαλλαγούν από το άλγος του χρέους, ξεκινάει από 30% και φθάνει ακόμα και το 80% ανάλογα με την τράπεζα. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Citibank, η οποία ακολουθεί την πιο γενναιόδωρη πολιτική διαγραφών που αγγίζει το 80% σε μια προσπάθεια να επανεισπράξει έστω ένα μικρό τμήμα των χρεών που δεν εξυπηρετούνται για μακρό χρονικό διάστημα.

 

Αντίστοιχη πολιτική αν και σε μικρότερη έκταση, ακολουθούν και άλλες τράπεζες, μεταξύ των οποίων η Efg Eurobank, η οποία διαγράφει έως και το 50% του χρέους, ενώ η Alpha Bank διαγράφει έως και το 30% της οφειλής. Η Εθνική Τράπεζα αντίθετα, ακολουθεί εξατομικευμένη πολιτική.

 

Εκπρόσωποι των τραπεζών δεν κρύβουν την ανησυχία τους για την άνοδο των καθυστερήσεων, που φθάνει πλέον το 10% από 5% περίπου στο τέλος του 2008. Το ποσοστό των επισφαλειών μεταφράζεται σε απώλειες της τάξης των 25 δισ. ευρώ στο σύνολο των δανείων των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, που ανέρχονται σε 250 δισ. ευρώ. Στα δάνεια που δεν είναι σε οριστική καθυστέρηση, οι τράπεζες εφαρμόζουν προγράμματα συγκέντρωσης οφειλών, παγώματος των δόσεων ή αναχρηματοδότησης με υποθήκη, προκειμένου να μειωθεί το κόστος εξυπηρέτησης.

 

Η πολιτική των διαγραφών εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων η πελατοκεντρική προσέγγιση που έχει κάθε τράπεζα, το χαρτοφυλάκιο των καθυστερούμενων δανείων ή τη διάρκεια της καθυστέρησης. Σε κάθε περίπτωση οι διαγραφές αφορούν περιπτώσεις δανείων, που έχουν διογκωθεί υπέρογκα από τους τόκους και οι οφειλέτες δεν επιδεικνύουν διάθεση να ανταποκριθούν έστω και με μικρές καταβολές, σε σποραδικά διαστήματα. Η τράπεζα στην περίπτωση αυτή επιδιώκει να εισπράξει ένα έστω μικρό μέρος, προκειμένου να περιορίσει τις απώλειες, που συνεπάγεται η ολοσχερής διαγραφή των απαιτήσεων αυτών από το χαρτοφυλάκιό της.

 

 

Τους 150.000 οφειλέτες αφορά το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας για την προστασία των δανειοληπτών, σύμφωνα με υπολογισμούς των τραπεζών. Τόσοι εκτιμάται ότι είναι οι οφειλέτες που έχουν μη εξυπηρετούμενες οφειλές άνω του ενός έτους και οι οποίοι θα μπορούσαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις του πτωχευτικού δικαίου, εάν φυσικά συντρέχουν και οι άλλες προϋποθέσεις. Διπλάσιος, δηλαδή στις 300.000, υπολογίζεται ο αριθμός εκείνων που καθυστερούν τις δόσεις των δανείων τους για διάστημα άνω των 3 μηνών, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 4%-5% του ενεργού πληθυσμού ή το 8% της πελατείας των τραπεζών.

 

Σημειώνεται ότι το νομοσχέδιο αφορά όσους έχουν διαπιστωμένη και μόνιμη αδυναμία να αποπληρώσουν τα χρέη τους και προβλέπει την απαλλαγή του υπερχρεωμένου καταναλωτή σε τρία στάδια. Στην τελική φάση θα προβλέπεται ότι ο υπόχρεος θα απαλλάσσεται από τα χρέη του με την προϋπόθεση ότι θα εξοφλήσει το 10% των συνολικών οφειλών.