Στροφή στη… νομιμότητα ετοιμάζουν, σύμφωνα με πληροφορίες του «Β» όλες οι μεγάλες τράπεζες, ακολουθώντας το δρόμο που έδειξε η διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας, αν και από ορισμένες διοικήσεις χαρακτηρίζεται πρόωρη αυτή η κίνηση και επιζήμια για το σύστημα, σε μια περίοδο ισχυρών πιέσεων στην κερδοφορία.

Πάντως, έγκριτοι νομικοί τονίζουν, ότι η, έστω και διστακτική, κινητικότητα των τραπεζιτών προς την κατεύθυνση της οριστικής κατάργησης καταχρηστικών πρακτικών του παρελθόντος είναι αποτέλεσμα της ήττας τους σε πολλά μέτωπα δικαστικών αγώνων έναντι των καταναλωτών. «Οι δικαστές τσακίζουν τους τραπεζίτες σε πολλές περιπτώσεις και ήταν βέβαιο ότι, αργά ή γρήγορα, οι τράπεζες θα άρχιζαν να αναθεωρούν τις πρακτικές τους», επισημαίνουν οι ίδιοι νομικοί.

Όπως υπενθυμίζουν, μόλις πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2009, μεγάλη τράπεζα ηττήθηκε κατά κράτος στον Άρειο Πάγο, με αντίδικο την καταναλωτική οργάνωση ΕΚΠΟΙΖΩ. Με την υπ’ αριθμόν 2123/2009 απόφαση κρίθηκαν καταχρηστικοί τρεις βασικοί όροι τραπεζικών συναλλαγών:

1.      Η επιβάρυνση για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου προσώπου,

2.      Η επιβάρυνση σε περίπτωση που ο αριθμός των κινήσεων ενός λογαριασμού καταθέσεων υπερβαίνει ένα προκαθορισμένο όριο και

3.      Ο όρος που προβλέπει, ότι σε περίπτωση στεγαστικού δανείου που χρησιμοποιείται για κατασκευή ή ανέγερση κατοικίας, το δάνειο κατατίθεται σε δεσμευμένο λογαριασμό και, ενώ ο δανειολήπτης το αναλαμβάνει τμηματικά, ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών, επιβαρύνεται με τους τόκους του δανείου από την ημέρα που κατατίθεται το ποσόν στον δεσμευμένο λογαριασμό.

Στις 29 Ιουνίου 2008, άλλη μεγάλη τράπεζα είχε επίσης ηττηθεί κατά κράτος στο Εφετείο Αθηνών από την ίδια καταναλωτική οργάνωση (τελεσίδικη απόφαση με αριθμό 3499/2008). Με αυτή την απόφαση κρίθηκαν ως καταχρηστικοί οι όροι που προβλέπουν:

1. Την επιβάρυνση του καταναλωτή που χρησιμοποιεί την πιστωτική κάρτα ως μέσο πίστωσης με τόκους αναδρομικά από την ημέρα διεξαγωγής της συναλλαγής και όχι με την πάροδο της προθεσμίας πληρωμής που αναγράφεται στο μηνιαίο λογαριασμό που του αποστέλλεται (γεγονός που συνεπάγεται την επιβάρυνση του καταναλωτή με τόκους κατά μέσο όρο 35 ημερών),

2. Την επιβολή εξόδων για τις αναλήψεις μετρητών μέσω πιστωτικής κάρτας που κλιμακώνονται ανάλογα με το ποσό ανάληψης (από 3 έως 20 ευρώ),

3. Την καταστρατήγηση της διαφάνειας του κυμαινόμενου επιτοκίου στις πιστωτικές κάρτες, με τη δυνατότητα της τράπεζας για μεγαλύτερη αναπροσαρμογή από αυτή που προκύπτει από την αύξηση των επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ή τη δυνατότητα της τράπεζας να μην μειώσει το επιτόκιο όταν η πορεία των επιτοκίων της ΕΚΤ είναι καθοδική,

4. Την επιβολή εξόδων αδράνειας (0,60 ή 1,00 ευρώ ανά μήνα) σε καταθετικούς λογαριασμούς που παραμένουν ακίνητοι για διάστημα μεγαλύτερο των 18 μηνών,

5. Τη δυνατότητα της τράπεζας να διαφοροποιεί τα επιτόκια καταθέσεων ανάλογα με το υπόλοιπο του λογαριασμού,

6. Τον περιορισμό της ευθύνης της τράπεζας σε περίπτωση που γίνει παράνομη χρήση του απωλεσθέντος ή κλαπέντος βιβλιαρίου καταθέσεως,

7. την επιβολή εξόδων τήρησης και παρακολούθησης στους λογαριασμούς καταθέσεων.

Σύμφωνα με την ΕΚΠΟΙΖΩ, κατά τη συζήτηση της έφεσης που είχε ασκηθεί, η τράπεζα παραιτήθηκε από ένα μέρος της έφεσής της, δηλώνοντας ότι παύει τη χρήση των ακόλουθων όρων, που κρίθηκαν επίσης πρωτοδίκως καταχρηστικοί και προβλέπουν:

- Την επιβολή εξόδων για την εξέταση αιτήματος δανειοδότησης που κλιμακώνονται ανάλογα με το ποσόν του στεγαστικού δανείου (από 550 έως 1.500 ευρώ),

- Την επιβολή επιβάρυνσης στον δανειολήπτη 50 ευρώ για τη χορήγηση από την τράπεζα βεβαίωσης οφειλών,

- Τη μονομερή μεταβολή των όρων λειτουργίας των λογαριασμών καταθέσεων,

- Τον μονομερή καθορισμό των ημερών δέσμευσης και διαθεσιμότητας και μετάθεσης της έναρξης τοκοφορίας αναφορικά με ποσά που κατατίθενται.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι τον Απρίλιο του 2009 και το Συμβούλιο της Επικρατείας τσάκισε τις τράπεζες. Έκρινε, ότι οι περιορισμοί που είχε θέσει υπουργική απόφαση του Χρ. Φώλια, με την οποία είχε επιχειρηθεί να επιβληθεί στις τράπεζες ο σεβασμός αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων, είναι εντός του πλαισίου της συνταγματικά κατοχυρωμένης οικονομικής ελευθερίας και δεν παραβιάζουν τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας.

Έτσι, οι τράπεζες κρίθηκε ότι ήταν υποχρεωμένες να σταματήσουν τις πρακτικές που είχαν απαγορευθεί με τη συγκεκριμένη υπουργική απόφαση (προμήθεια κατά την ανάληψη από πιστωτική κάρτα, χρέωση με έξοδα φακέλου για στεγαστικά δάνεια, επιβολή ποινής πρόωρης εξόφλησης στα δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο, αύξηση στην ετήσια συνδρομή των πιστωτικών καρτών χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση του κατόχου, αύξηση του επιτοκίου των πιστωτικών καρτών, χωρίς να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο επιτόκιο αναφοράς, επιβολή εξόδων κίνησης σε καταθετικούς λογαριασμούς, καταγγελία σύμβασης με απαίτηση καταβολής όλου του ποσού σε περίπτωση καθυστέρησης καταβολής κάποιων δόσεων).

blog comments powered by Disqus