Την ώρα που στη δημόσια συζήτηση για την οικονομία κυριαρχούν τα spread των κρατικών ομολόγων, η Citigroup αποκαλύπτει σε χθεσινή της έκθεση τη μεγάλη «ληστεία» των καταναλωτών από τις τράπεζες στον τομέα της καταναλωτικής πίστης, όπου τα spread, δηλαδή τα περιθώρια επιτοκίου δανεισμού, έχουν ξεπεράσει πλέον και τις 1.000 μονάδες βάσης!

Τα στοιχεία που παραθέτει η Citi σε σχετικό πίνακα είναι αποκαλυπτικά για τις πρακτικές των τεσσάρων μεγάλων τραπεζών της χώρας, οι οποίες στην περίοδο της κρίσης ανέβασαν κατακόρυφα τα περιθώρια κέρδους των καταναλωτικών δανείων (περιλαμβάνονται και οι χορηγήσεις μέσω καρτών), τα οποία πλησίασαν σε μία περίπτωση και τις 1.100 μονάδες βάσης (11%).

Αναλυτικά,

Η Alpha το τρίτο τρίμηνο του 2008, όταν άρχιζε η κλιμάκωση της κρίσης, είχε περιθώριο 660 μονάδων στα καταναλωτικά δάνεια, ενώ στο τέλος του τρίτου τριμήνου του 2009 το είχε «απογειώσει» στις 859 μονάδες, δηλαδή το αύξησε κατά 2%.

Η Eurobank, αντίστοιχα, από 794 μονάδες, το ανέβασε στις 1002, δηλαδή επίσης η αύξηση ήταν της τάξεως του 2% σε ένα χρόνο.

Η Εθνική φαίνεται ότι έδωσε πραγματικό… ρεσιτάλ κερδοσκοπίας, εις βάρος των καταναλωτών, καθώς το spread εκτινάχθηκε από τις 696 στις 1093 μονάδες βάσης. Αισίως, δηλαδή, η Εθνική αύξησε σχεδόν κατά 4% το spread στη λιανική πίστη, ίσως και εξαιτίας του πανικού των στελεχών της για την απότομη επιδείνωση των αποτελεσμάτων του συγκεκριμένου τομέα –από 617 εκατ. ευρώ κέρδη το 9μηνο του 2008, φέτος η τράπεζα εμφάνισε ζημιές 84 εκατ. ευρώ.

Πιο μετριοπαθής στην αύξηση του περιθωρίου αποδείχθηκε η Τράπεζα Πειραιώς, ανεβάζοντας το spread από τις 697 στις 851 μονάδες, δηλαδή περίπου κατά 1,5 μονάδα.

Το οξύμωρο, που καταδεικνύει και το μεγάλο βαθμό της τραπεζικής αυθαιρεσίας στην Ελλάδα, είναι ότι αυτά τα εξωφρενικά υψηλά περιθώρια κέρδους δημιουργούνται κατά κανόνα από τα παράνομα επιτόκια που εφαρμόζουν οι τράπεζες στις περισσότερες μορφές καταναλωτικών δανείων, με αποκορύφωμα τις πιστωτικές κάρτες, που έχουν φθάσει πλέον να έχουν επιτόκια 20% υψηλότερα από το βασικό επιτόκιο του ευρώ και σχεδόν 15 μονάδες πάνω από το εξωτραπεζικό (δικαιοπρακτικό) επιτόκιο δανεισμού.

Οι περισσότεροι καταναλωτές που αγόγγυστα πληρώνουν αυτές τις εξωφρενικές χρεώσεις δεν γνωρίζουν καν ότι ήδη η Δικαιοσύνη έχει δημιουργήσει νομολογία που τις απαγορεύει, άσχετα αν οι τράπεζες επιλέγουν να την παραγνωρίζουν:

Στην απόφασή του με αριθμό 1219/2001, ο Άρειος Πάγος αναφέρει τα ακόλουθα (σελ. 34): «Τα εξωτραπεζικά επιτόκια παρά τον περιορισμό τους στις εξωτραπεζικές συναλλαγές δεν παύουν να έχουν γενικότερη κοινωνικοοικονομική σημασία και ν’ αφορούν και τις τραπεζικές συμβατικές σχέσεις. Ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος στην ελεύθερη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων είναι η συμπίεσή τους κάτω από τα όρια των εξωτραπεζικών. Έτσι η συμφωνία για επιτόκια που υπερβαίνουν τα ανώτατα αυτά όρια δεν παύει να απαγορεύεται από το νόμο (ΑΚ 281)».

Η δεσμευτική αυτή κρίση του ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας, όπως σημειώνει το Ελληνικό Ινστιτούτο Χρηματοπιστωτικών Ερευνών, εφαρμόζεται απόλυτα και στις αποφάσεις της τακτικής Δικαιοσύνης η οποία ακυρώνει και για τον λόγο αυτό διαταγές πληρωμής και πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης για τέτοιες παράνομες απαιτήσεις καταναλωτικής πίστης. Για το θέμα αυτό εκδόθηκαν και οι αριθ. 6773 και 6774/24.11.2003 τελεσίδικες αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθήνας που απέρριψαν εφέσεις της American Express για ακυρώσεις διαταγών πληρωμής από το Ειρηνοδικείο Αθήνας για προσωπικά δάνεια, με επιτόκια υψηλότερα των δικαιοπρακτικών.

Με απλά λόγια, οι τεράστιες χρεώσεις των τραπεζών στην καταναλωτική πίστη είναι νομικά μετέωρες και εξακολουθούν να επιβάλλονται μόνο από κεκτημένη… ταχύτητα αυθαιρεσίας!