Αν και την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε καταιγισμός θετικών εκθέσεων από μεγάλους επενδυτικούς οίκους του εξωτερικού σχετικά με την καλή πορεία των ελληνικών τραπεζών το πρώτο εξάμηνο του 2009, η Standard & Poor's, διά στόματος του αναλυτή της, Λουίτζι Μότι, εξέφρασε σοβαρότατες αμφιβολίες, σημειώνοντας μάλιστα ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ενέχει τους υψηλότερους κινδύνους στη Δυτική Ευρώπη.

Ο οίκος, χωρίς να σημειώνει ουσιαστικά κάτι νέο, εμμένει σε προηγούμενες εκτιμήσεις του για την επικινδυνότητα από την έκθεση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την αδυναμία περιορισμού του κόστους, αλλά και τα πιεσμένα περιθώρια. Ετσι, ενώ για τους παράγοντες αυτούς το σύνολο σχεδόν των διεθνών οίκων (ακόμα και οι Moody's και Fitch) έχουν αναθεωρήσει τις απόψεις τους, η S&P εξακολουθεί να δείχνει σοβαρές ενστάσεις.

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο οίκος είχε αναφέρει αντίστοιχους προβληματισμούς και σε έκθεσή του το Μάιο του 2007, πέρα από κάποιες μεταγενέστερες εκτιμήσεις, όπως η πολύ πρόσφατη έκθεση για τη Eurobank [EFGr.AT]  , την οποία προειδοποιεί ότι θα υποβαθμίσει, αν το δυσμενές κλίμα στην ελληνική οικονομία διατηρηθεί και μετά το 2010 ή αν διατηρηθεί η ύφεση και στη ΝΑ Ευρώπη.

 

Βέβαια, την ίδια στιγμή, οι Citi, Morgan Stanley Merrill Lynch Goldman Sachs UBS κ.ά. έδωσαν τα εύσημά τους στις ελληνικές τράπεζες και δη στις πρωταγωνίστριες του κλάδου, θεωρώντας μάλιστα ότι διαθέτουν ισχυρή κεφαλαιακή διάρθρωση και σε πολλές περιπτώσεις ισχυρότερη έναντι άλλων ευρωπαϊκών.

 

Οπως αναφέρει ο κ. Μότι, αν και οι ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες συνέβαλαν τα προηγούμενα χρόνια στην ανάπτυξη του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος τόσο στις παραδοσιακές όσο και στις νέες δραστηριότητες των τραπεζών, ο κλάδος εξακολουθεί να υπολείπεται των άλλων περισσότερο ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών συστημάτων, όσον αφορά στο βαθμό διαφοροποίησης και ισχύος του.

 

Επίσης, αναφέρει ότι η χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση στην Ελλάδα παραμένει σε χαμηλότερα επίπεδα, συγκριτικά με άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Ακόμη και αν οι ελληνικές τράπεζες έχουν, στο πρόσφατο παρελθόν, αναπτυχθεί ραγδαία, διευρύνοντας το χαρτοφυλάκιο των προσφερόμενων προϊόντων τους, εκσυγχρονίζοντας το δίκτυο καταστημάτων τους, πραγματοποιώντας μεγάλες επενδύσεις σε τεχνολογία και βελτιώνοντας σημαντικά τις εσωτερικές λειτουργίες τους, παραμένουν αρκετά πολύπλοκες σε σχέση με τις τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης.

 

Η S&P υποστηρίζει ακόμη ότι ελληνική οικονομία, παρά τη δυναμική που παρουσίασε τα προηγούμενα χρόνια, παραμένει εγκλωβισμένη σε μεγάλες εξωτερικές ανισορροπίες. Η χώρα έχει το υψηλότερο, μεταξύ όλων των χωρών της Ευρωζώνης, έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, που, σε συνδυασμό με τις δομικές αδυναμίες της αγοράς εργασίας, είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας, σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

 

Επίσης, αναφέρει ότι οι πιστωτικοί κίνδυνοι παραμένουν υψηλότεροι στην Ελλάδα απ' ό,τι στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, καθώς η ποιότητα του ενεργητικού σε ένα σημαντικό μέρος των ελληνικών δανειακών χαρτοφυλακίων δεν έχει δοκιμαστεί κατά τη διάρκεια ενός πλήρους οικονομικού κύκλου. Εκτιμά δε ότι τα ελληνικά πρότυπα διαχείρισης κινδύνου και κάλυψης κινδύνων είναι λιγότερο εξελιγμένα από το μέσο δυτικοευρωπαϊκό όρο. Επιπλέον, η «συνέπεια» στις πληρωμές παραμένει πιο αδύναμη, ενώ η τρέχουσα πτωτική πορεία της ελληνικής οικονομίας μπορεί να επιταχύνει την επιδείνωση της ποιότητας ενεργητικού.

 

Παράλληλα, αναφέρει ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα αντιμετώπισαν σημαντικές πιέσεις στα περιθώριά τους, λόγω του έντονου εγχώριου ανταγωνισμού, γεγονός που αναμένεται να φέρει και δομικές αλλαγές στο τραπεζικό τοπίο, λόγω της διατήρησης του ανταγωνισμού στην προσέλκυση καταθέσεων, ενώ περιορίζονται και τα έσοδα από τη συρρίκνωση της πιστωτικής επέκτασης. Την ίδια στιγμή, οι ελληνικές τράπεζες, κατά την S&P, δεν μπορούν να περιορίσουν εύκολα το κόστος.

 

Εκθεση για τη ΝΑ Ευρώπη

 

Ο οίκος κάνει επίσης λόγο και για την έκθεση στις γειτονικές χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, την Τουρκία και την Ουκρανία (όσον αφορά τα επενδεδυμένα κεφάλαια, την προσφερόμενη ρευστότητα και το μέγεθος δικτύου υποκαταστημάτων έχουν αυξηθεί σημαντικά). Το ενεργητικό που αντιστοιχεί σε αυτές τις δραστηριότητες φτάνει σε ποσοστό πάνω από το 20% των ισολογισμών των ελληνικών τραπεζών.