Τους δικούς τους όρους για την αναδιάρθρωση του μέρους του ελληνικού χρέους που βρίσκεται στην κατοχή των τραπεζών θέτουν, σύμφωνα με πληροφορίες του «Β», οι Έλληνες τραπεζίτες. Βασικός τους στόχος, για την εκπλήρωση του οποίου το υπουργείο Οικονομικών είναι διατεθειμένο να συζητήσει, είναι να ελαχιστοποιήσουν τη ζημιά από την επιμήκυνση της διάρκειας των ομολόγων που κατέχουν.

Έγκυρες πληροφορίες από τραπεζικές πηγές αναφέρουν, ότι ο βασικός όρος των τραπεζιτών, προκειμένου να συναινέσουν σε επιμήκυνση, θα είναι αυτή να συνοδευθεί από μια σημαντική αύξηση του επιτοκίου δανεισμού, ώστε το τελικό αποτέλεσμα για τις τράπεζες από την εθελοντική αναπροσαρμογή των όρων δανεισμού του Δημοσίου να είναι όσο το δυνατόν «ηπιότερο».

Το 2007 η μέση διάρκεια του ελληνικού χρέους είχε ξεπεράσει τα 13 χρόνια, τον Σεπτέμβριο είχε μειωθεί κοντά στα 4 και βαίνει συνεχώς μειούμενη, καθώς οι δανειακές ανάγκες καλύπτονται με εκδόσεις εντόκων γραμματίων διάρκειας μικρότερης των 12 μηνών. Για να υπάρξει μια αποτελεσματική, για το Δημόσιο, επιμήκυνση της μέσης διάρκειας του χρέους, υπολογίζεται ότι οι τίτλοι που κατέχονται από ιδιώτες επενδυτές θα πρέπει να ανανεωθούν με διάρκεια τουλάχιστον 15 ετών.

Στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που αναμένεται να αρχίσει σύντομα με την κυβέρνηση, οι Έλληνες τραπεζίτες θα ζητήσουν μια αύξηση του επιτοκίου που δεν θα ξεπερνά το 1% για τα νέα ομόλογα, μεγαλύτερης διάρκειας, που θα λάβουν σε αντικατάσταση των παλαιών.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η λύση για το ελληνικό πρόβλημα βιωσιμότητας στην εξυπηρέτηση του χρέους στηρίζεται σε δύο άξονες, σε ό,τι αφορά τη ρύθμιση του χρέους που βρίσκεται στα χαρτοφυλάκια ιδιωτών επενδυτών:

1.      Στην επαναγορά ενός μέρους των ομολόγων αυτών στις τρέχουσες «χτυπημένες» τιμές τους, είτε απευθείας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), είτε από την ελληνική κυβέρνηση, με δάνειο που θα λάβει από το EFSF. Στα ομόλογα που θα «αποσυρθούν» με αυτό τον τρόπο σίγουρα θα περιλαμβάνονται  αυτά που έχει αγοράσει η ΕΚΤ (ονομαστικής αξίας 50 δις. ευρώ και τρέχουσας που υπολογίζεται σε περίπου 35-40 δις. ευρώ).

2.      Στην εθελοντική επιμήκυνση και μείωση του επιτοκίου των υπόλοιπων ομολόγων που βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια ιδιωτών, χωρίς μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με αλλαγή των όρων υφιστάμενων ομολόγων, ή με ανταλλαγή (debt swap) με νέα, που θα ενσωματώνουν τους νέους όρους.

 Όπως τονίζουν αναλυτές, οι διαδικασίες «ήπιας» αναδιάρθρωσης του χρέους που κατέχουν ιδιώτες θα πρέπει να γίνουν πολύ γρήγορα, πριν το τέλος του 2011, καθώς όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλύτερο μέρος του χρέους περιέρχεται στους επίσημους πιστωτές, μέσω του δανείου των 110 δις. ευρώ και, συνεπώς, οι ιδιώτες που απομένουν θα πρέπει να υποστούν μεγαλύτερη επιβάρυνση, για να υπάρξει μια ουσιαστική ελάφρυνση της ελληνικής κυβέρνησης.

Πάντως, οι ιδιώτες που θα κληθούν να διαπραγματευθούν με την κυβέρνηση μια αλλαγή των όρων στα ομόλογα που κατέχουν δεν θα έχουν σε αυτές τις συζητήσεις το «πάνω χέρι». Όσοι επενδυτές δεν συνεργασθούν για να διευκολύνουν την ελληνική κυβέρνηση γνωρίζουν ότι, αν ως το 2013 δεν έχει αποκατασταθεί η βιωσιμότητα εξυπηρέτησης του χρέους, θα είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο «κουρέματος», αφού θα ενεργοποιηθεί ο νέος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας παράλληλα με την καθιέρωση διαδικασιών ελεγχόμενων χρεοκοπιών στην ευρωζώνη.